Loading...
kunst & cultuur2018-06-21T11:58:03+00:00

Artikelen over Kunst & Cultuur

Accordeon Tribe – See of reeds

tja hoe kom je er aan, een Duits-Scandinavisch gezelschap dat vooral de accordeon bespeelt, nee geen Josti Band maar prachtige en uitermate verrassende muziek (luister vooral eens naar Sudaf); nooit geweten dat accordeon zo spannend en swingend kon klinken! Aanrader dus.

Accordeon Tribe – See of reeds beluisteren

Air – Talkie Walkie

Twee Fransen die al enkele jaren lang mooie sfeervolle platen maken. Het gaat nergens over, het is eclectisch als wat en een bij elkaar geraapt, om niet te zeggen gejat zootje maar de muziek is heerlijk, het is nieuw en tegelijkertijd heb je voortdurend het gevoel naar iets te luisteren dat je bekend in de oren klinkt. Ook weer lekker voor getemperd licht maar doet het ook uitstekend op max volume in de auto!

Air – Talkie Walkie / Full Album beluisteren

Writing to Vermeer (Louis Andriessen / Peter Greenaway)

De grootste verrassing was wel de muziek van Andriessen. Met uitzondering van de piccolo’s in de openingsmaten vond ik de muziek werkelijk prachtig, voortdurend spannend (die celesta vond ik een vondst en met name de pianopartijen waren echt een genot om naar te luisteren), citaatrijk of à la gecomponeerd en zoals gewoonlijk door een uitstekend orkest gespeeld. Reinbert de Leeuw is inderdaad een dirigent zonder weerga, vooral het hedendaagse repertoire ligt hem als geen ander. Er werd zeer goed gezongen, vooral de scène waarin de zwangerschap de hoofdrol opeiste en de slotscènes vond ik buitengewoon fraai

Writing to Vermeer (Louis Andriessen / Peter Greenaway) beluisteren

J.S. Bach – Weihnachts-Oratorium

Deze uitvoering van het Collegium Vocale, Gent o.l.v. Philippe Herrewege is onwaarschijnlijk mooi. Er zijn overigens meerdere mooie versies van dit schitterende oratorium, denk maar aan Jos van Veldhoven met de Nederlandse Bach vereniging, ook schitterend. Maar deze uitvoering klinkt zoals Bach moet klinken: glashelder, niet alleen in de stemmen maar zeker ook in de instrumentatie. Barbara Schlick, Michael Chance, Howard Crook en Peter Kooy zijn meer dan voortreffelijke solisten en ach, wat is dit mooie muziek! Luister er eens naar, het is echt verbluffend, ik zou haast zeggen: ook voor wie niet echt van klassiek houdt.

J.S. Bach – Weihnachtsoratorium beluisteren

Berlin

Eind oktober 2006 begonnen aan een Berlijnse vierdaagse in een prachtige herfstzon en aangename temperaturen met Nieuwe tijden van Allard Schröder in de tas, Schindler’s list op de Berlijnse tv en een Mozartopera in der Komische Oper. De tekenen stonden gunstig maar de verwachtingen waren dan ook hooggespannen

Lees hier mijn verslag

Carmen (Georges Bizet)

O ja, Carmen: Nou, het was echt ondermaats, een goede operette wellicht maar een waardeloze opera. Flutverhaal, personages zonder ziel, zonder menselijke trekken zoals twijfel of introspectie, alleen maar gewauwel over liefde en jalousie. En als je deze inmiddels stukgedraaide muzikale happening toch op wil voeren, trek dan een regisseur aan die er wat van maakt. Dit was dus niks.

Òpera Carmen (Georges Bizet) beluisteren

Brainbox – The last train

Bezocht onlangs met mijn broer in Utrecht een van de voorstellingen uit de afscheidstournee van Brainbox naar aanleiding waarvan een live cd werd uitgebracht, The last train. De cd is als het concert dat wij bezochten: onvergetelijk en fantastisch.

Brainbox – The last train mijn verslag downloaden
Brainbox – The last train beluisteren

Ron Carter – The golden striker

Sinds All Blues mijn favoriete jazzbassist die met alle groten van de jazzaarde speelde en inmiddels zelf een hele grote is geworden. Dit keer een trio met pianist Mulgrew Miller en gitarist Russel Malone die vooral opvalt door Kenny Burrel-achtige akkoorden. Heel onderkoeld en haast simpel gespeeld, veelzeggend met vaak verrassend weinig akkoorden. Heerlijke music at night, when the lights are low and the drinks have been served!

Ron Carter – The golden striker beluisteren

Philip Catherine – Blue Prince

Deze Belg speelt al sinds jaar en dag fantastisch (jazz)gitaar maar deze nieuwe cd is een ongelooflijk genot voor wie ook maar een klein beetje van jazz of swing houdt. Kleine bezetting, gitaar, bas, drums en trompet/bugel. En wat een fantastische plaat: soms is het alsof een fors deel van de jazz history aan je voorbij trekt: Kenny Wheeler of Miles Davis en dan weer Bill Frisell, klassieke swing en allemaal stuk voor stuk heerlijke melodieen, voor het merendeel door de maestro zelf geschreven. Doe eens wild, schaf deze cd aan zonder hem eerst te beluisteren en luister er dan maar eens 3 keer achter elkaar naar. Je zult het met me eens zijn: deze komt vooraan in de kast te staan! Geloof me.

Philip Catherine – Blue Prince beluisteren

Chicken Shack – the best of

ja natuurlijk, I’d rather go blind is een klassieker en deze hele cd staat vol met heerlijke, onversneden Britse blues uit de jaren zestig en zeventig. Met Christine Perfect die later met John McVie het nieuwe Fleetwood Mac leven in zou blazen.

Chicken Shack – the best of beluisteren

Joep Franssens – Harmony of the Spheres

Franssens is geboren in 1955 en heeft een behoorlijk oeuvre opgebouwd. Hij kiest compromisloos voor tonale muziek en maakte zich daarmee niet populair op zijn opleiding en ook muziekrecensenten verwijten hem nogal eens mooischrijverij of gebrek aan durf en wat dies meer zij. Franssens trekt zich hier niets van aan ofschoon hij zich door deze merkwaardige houding van een deel van het ‘publiek’ wel geremd voelt.

Joep Franssens – Harmony of the Spheres beluisteren
Joep Franssens – Harmony of the Spheres verslag bekijken

Petra Haden & Bill Frisell

Ik koop alles waar Bill Frisell op speelt. Ik zag hem enkele jaren geleden op het North Sea Jazz Festival en twee jaar later in het BIM huis te A’dam. Wie deze Petra Haden is weet ik niet, vermoedelijk een dochter van Charly Haden, de bassist die onder meer veel met Keith Jarret en Pat Metheny speelde, zus of halfzus van Josh Haden. Maar wat doet het er toe. Deze Petra zingt en speelt viool. Mooie plaat met evergreens als Moon River en Wenn you wish upon a star. Een lichte net niet hese stem, hier en daar wat onzeker maar met overtuiging gebracht. En het gitaarspel van Frisell is en blijft als altijd onnavolgbaar. Deze man schijnt over een onuitputtelijke bron van creativiteit te beschikken.

Chicken Shack – the best of beluisteren

Joep Franssens – Harmony of the Spheres

Franssens is geboren in 1955 en heeft een behoorlijk oeuvre opgebouwd. Hij kiest compromisloos voor tonale muziek en maakte zich daarmee niet populair op zijn opleiding en ook muziekrecensenten verwijten hem nogal eens mooischrijverij of gebrek aan durf en wat dies meer zij. Franssens trekt zich hier niets van aan ofschoon hij zich door deze merkwaardige houding van een deel van het ‘publiek’ wel geremd voelt.

Joep Franssens – Harmony of the Spheres beluisteren
Joep Franssens – Harmony of the Spheres verslag bekijken

Petra Haden & Bill Frisell

Ik koop alles waar Bill Frisell op speelt. Ik zag hem enkele jaren geleden op het North Sea Jazz Festival en twee jaar later in het BIM huis te A’dam. Wie deze Petra Haden is weet ik niet, vermoedelijk een dochter van Charly Haden, de bassist die onder meer veel met Keith Jarret en Pat Metheny speelde, zus of halfzus van Josh Haden. Maar wat doet het er toe. Deze Petra zingt en speelt viool. Mooie plaat met evergreens als Moon River en Wenn you wish upon a star. Een lichte net niet hese stem, hier en daar wat onzeker maar met overtuiging gebracht. En het gitaarspel van Frisell is en blijft als altijd onnavolgbaar. Deze man schijnt over een onuitputtelijke bron van creativiteit te beschikken.

Chicken Shack – the best of beluisteren

Goldberg-variaties door Ferdinand Groos

Als je ’s nachts de slaap niet vatten kunt, welke muziek zou je verkiezen om in Morpheus’ armen te belanden? Een ring waarlangs zachte akkoorden traag bewegen, gelardeerd met een bevallige melodie? Of een die tot denken stemt en in verwondering leidt? Bach heeft in de Goldberg-variaties zijn ongebreidelde muzikaliteit en formidabel meesterschap aangewend om ook deze uitersten met elkaar te verenigen. Hij heeft hiermee een kunstwerk van ongekende expressie, virtuositeit en architectuur gecreëerd dat in de Europese cultuur zijn weerga niet kent.

Eine grosse Nachtmusik verslag bekijken

Ferdinand Groos

Muziek is vooral een kwestie van smaak en daarom kan ik er vrijmoedig over schrijven, ook al zei ik Ferdinand, “Ik heb er geen verstand van, alleen, Exploratie, ja, dat is goud”. Zonder professionele kennis (weet ik veel wat octaven en driekwartsmaten zijn) stel ik vast dat het ‘goud’ is – bij een kwestie van smaak is alles geoorloofd; ‘smaak’ is niet iets van alleen de tong, maar appelleert aan al je zintuigen.

Muziek die gebeurt mijn verslag
Ferdinand Groos

Buddy Guy – Blues singer

De opvolger van Sweet Tea, minder compromisloos maar ook hier weer uitstekende blues. Eric Clapton speelt mee en Jim Keltner ook en zelfs good old B.B. King. Doet vaak denken aan de oude John Mayall. Kortom, heerlijke plaat.

Buddy Guy – Blues singer beluisteren

Ferdinand Groos

Muziek is vooral een kwestie van smaak en daarom kan ik er vrijmoedig over schrijven, ook al zei ik Ferdinand, “Ik heb er geen verstand van, alleen, Exploratie, ja, dat is goud”. Zonder professionele kennis (weet ik veel wat octaven en driekwartsmaten zijn) stel ik vast dat het ‘goud’ is – bij een kwestie van smaak is alles geoorloofd; ‘smaak’ is niet iets van alleen de tong, maar appelleert aan al je zintuigen.

Muziek die gebeurt mijn verslag
Ferdinand Groos

Buddy Guy – Sweet Tea

Dit album is een regelrechte sensatie! Ik weet het, mijn meeste aanwinsten prijs ik aan met superlatieven, maar deze is onwaarschijnlijk goed. De plaat begint met een Big Bill Broonzy achtige akoustische blues over hoe oud Buddy Guy wel niet is en dat hij niet meer kan wat hij vroeger kon maar dan begint het: hij barst los in een ongelooflijk harde en elektrische blues. Het tweede nummer, Baby please don’t leave me, begint met een roffel op de drums, spoedig gesecondeerd door een snoeiharde bas die zelfs op laag volume je middenrif nog raakt. Je snapt het al, ook deze plaat moet hard gedraaid en wat Buddy Guy hier laat horen heb ik sinds Jimi Hendrix niet meer gehoord. Een prachtige diep gebronsde stem gebed in een orkaan van bluesgeweld.

Buddy Guy – Sweet Tea beluisteren

Rudolf Hagenaar

Na op een druilerige zondagmiddag het Groninger Museum bezocht te hebben, alwaar de prachtige zalen van de Ploeg (vooral het werk van Alida Pott, George Martens en Henk Melgers was uitzonderlijk fraai) door het grote publiek gemeden werden ten gunstige van de ernstig overschatte, homoerotische, decadente maar voor het overige volstrekt lege en inhoudsloze fotograaf Erwin Olaf, togen we richting Eelde – Paterswolde waar we in een kom van het rustieke dorpje Eelde De Buitenplaats aantroffen, een museum ontworpen door de architect die ook het naar de hemel reikende gebouw van de Gasunie in Groningen realiseerde.

Rudolf Hagenaar mijn verslag

Emmylou Harris – Stumble into grace

Ik ben al enkele jaren heimelijk verliefd op Emmylou Harris en koop dus al haar platen. Sinds enige tijd ben ik ook de gelukkige bezitter van een prachtige dvd van deze zangeres. Groot was dan ook mijn vreugde toen bleek dat ze weer een plaat heeft uitgebracht: Stumble into grace. Maar ik heb de plaat nu al 3 keer beluisterd en het wil maar niet komen: die herkenning van ja dit is Emmylou en wat een heerlijke plaat. Waar het aan ligt? Misschien de muziek, vrijwel geen Buddy Miles op gitaar te genieten, geen beats en geen bijzondere arrangementen. Wel Jean Sibbery en de gezusters McGarrigle als backing vocals en mede-auteurs. Ook de teksten zijn af en toe wel erg larmoyant waardoor het een beetje op Dolly Parton gaat lijken en dat gaat toch echt te ver. Nee, ik houd het maar op Wrecking Ball (schitterend geproduceerd door Daniel Lanois), Red dirt girl en Spyboy.

Emmylou Harris – Stumble into grace – Sweet Tea beluisteren

Joe Henry- Tiny voices

Ik moet voorzichtig zijn met superlatieven. Kondigde ik de vorige keer Philip Catherine al als een sensatie aan, dit keer kom ik woorden tekort om Joe Henry aan u voor te stellen. Ik doe een bescheiden poging. Joe Henry komt oorspronkelijk uit de country hoek. Nee, nu niet al meteen afhaken…..hij zong onder meer bij de Jayhawks maar voelt zich even gemakkelijk thuis in de rock of jazz muziek. Zijn jongste plaat heet Tiny Voices en deze plaat is echt sensationeel!

Joe Henry- Tiny voices mijn verslag
Joe Henry- Tiny voices beluisteren

Katja Kabanova (Leos Janacek)

Katja Kabanova was voortreffelijk! En wat een prachtige zangeres, deze Susan Chilcott. Niet alleen een formidabele stem met een prachtige klank, ook nog een
mooie vrouw (althans vanaf mijn plek). Een innemende persoonlijkheid ook! Een vrouw om zo maar ineens verliefd op te worden en daarmee beantwoord ik zelf maar meteen een opmerking over een zwakke plek in deze opera: hoe kan een mens zo’n diepe liefde voelen voor iemand met wie men nog geen woord gewisseld heeft en hoe kan zo’n liefde vervolgens zulk een diepe impact hebben? Nou, bij deze Susan Chilcott kan ik mij wel een love at first sight voorstellen.

Katja Kabanova (Leos Janacek) mijn verslag
Katja Kabanova (Leos Janacek) beluisteren

Keith Jarret – up for it.

De zoveelste cd van deze schoolmakende klassiek opgeleide vaak meemurmelende pianist, dit keer – niet voor het eerst – samen met Gary Peacock op bas en Jack DeJohnette op drums. Heerlijke muziek, jazz standards (My funny Valentine, Autumn Leaves, Scrapple from the Apple) en op een aanstekelijke wijze gebracht door professionals die nooit gelikt klinken, muziek waar het plezier van afstraalt dus. Ook van deze pianist heb ik vrijwel alle muziek en hij heeft me nog nooit teleurgesteld. Kopen dus!

Keith Jarret – up for it beluisteren

The Kinks – Kinda Kinks

Een oudje uit 1965! Met maar liefst 11 bonus tracks. Alleen leuk voor de liefhebber tot wie ik mijzelf reken; in 1965 was ik wellicht de grootste Kinks-fan op het westelijk halfrond en toen ik jaren later mijn grote helden in de Vereniging in Nijmegen live zag en hoorde spelen was dat een onvergetelijke belevenis! Nog maar een keer luisteren naar See my friends, Wait till the summer comes along, Don’t you fret, A well respected man, Tired of Waiting, en zo voorts, en zo voorts. En wat een verrassing: een unreleased demo recording van I go to sleep, jawel, het nummer waar the Pretenders tientallen jaren later nog een hit mee scoorden. Vreemd is dat niet natuurlijk wie ervan op de hoogte is dat Chryssie Hynde een relatie had met Ray Davies (en, if I’m well informed, zelfs door hem bezwangerd is).

The Kinks – Kinda Kinks beluisteren

Museum Lammert  Boerma

Dit paasweekend hernamen we een kleine traditie (het woord is eigenlijk te groot, maar het refereert aan een genoegen dat we al vaak tegemoet zijn gegaan, namelijk een weekend weg) en behalve dat het voor het eerst was sinds de ‘gebeurtenis in maart vorig jaar’1 was het ook onvergetelijk vanwege de bijzondere bed & breakfast die het museum biedt.

Museum Lammert  Boerma verslag bekijken

Kate & Anna McGarrigle – La vache qui pleure

Een van de dames was ooit eens gehuwd met Loudon (Bell bottom pants) Wainwright III (zijn zoon musiceert inmiddels ook heel behoorlijk naar het schijnt) die het onvergetelijke album Unrequited lovesongs maakte maar dit geheel terzijde. De dames, ik meen een eeneiige tweeling, komen uit Frans sprekend Canada en maken de prachtigste folk songs. Kent u nog Si tu dois partir (die prachtige song van Bob Dylan, schitterend vertolkt door Fairport Convention, jawel, van Sandy Denny die ook nog eens op the Battle of Evermore van Led Zeppelin meezong maar helaas van de trap donderde en sindsdien niet meer van zich liet horen – hetgeen ook niet meevalt als je begraven bent), nou daar lijkt deze plaat van de McGarrigle sisters ook op, helemaal in het Frans en niet te versmaden. Wie van folkmuziek houdt en mooie melodieen (en dan hebben we het niet over het al te zoetsappige gekweel van Ennya natuurlijk!) en mooie instrumentaties, nou
die doet zichzelf een plezier met deze prachtige vaak uiterst stemmige plaat.

Kate & Anna McGarrigle – La vache qui pleure beluisteren

Manfred Mann – The evolution of

The evolution of Manfred Mann, een dubbelceedee met een heuse deeveedee erbij! Prachtig hoor, Do wah diddy, Pretty Flamingo, Semi detached suburban Mr. James, Mighty Quinn en natuurlijk niet te vergeten Blinded by the light (een van de beste popsongs aller tijden). En die deeveedee is ook prachtig hoor, alle hits worden helemaal vertoond en niet door allerlei geleuter onderbroken. Prachtig om die oude clips uit de jaren zestig weer te zien.

Manfred Mann – The evolution of beluisteren

Miles Davis – Bitches Brew

Met dezelfde bezetting als hierboven maar dan nog aangevuld met Joe Zawinul en Larry Young op piano, Bernie Maupin op basklarinet, John McLaughlin op gitaar, Jack DeJohonette en Lennie White op drums. Dit is een van de mooiste periodes uit de muziek van Davis. Een prachtige rytmsectie die een stevige en snelle basis legt, het altijd te herkennen geluid van McLaughlin erdoorheen en werkelijk prachtig trompetteren van Davis. Voor sommigen was deze muziek te electrisch en er waren Davis fanaten die bij deze muziek afhaakten. Maar ik krijg er geen genoeg van. Je hoort hier al het latere Weather Report en het Mahavishnu Orchestra in. Prachtige dubbelaar, deze Bitches Brew!

Miles Davis – Bitches Brew beluisteren

Miles Davis – Blue moods

Behoeft geen nadere introductie. Wie niet echt van jazz houdt maar wel van uiterst relaxte muziek die je aan het einde van de avond eens draait met je geliefde op schoot en een glas in de hand (een goed gesprek en een goed glas wijn haha, alleen de open haard ontbreekt nog), wie ook graag zulke klassiekers in huis heeft als Time after time (bekend geworden door Cyndi Lauper), Summertime, ‘Round midnight, Fran-Dance, nou die weet nu wat’ie aan moet schaffen. Prachtig hoor, dit is echt genieten!

Miles Davis – Blue moods beluisteren

Miles Davis – Water Babies

Sessies uit 1968 met Wayne Shorter op sax, Herbie Hancock en Chick Corea op piano, Ron Carter en Dave Holland op bas en Tony Williams op drums. Miles was al een celebrity eind jaren zestig en de muziek is er naar. Swingend en glashelder. Kun je uren naar luisteren.

Miles Davis – Water Babies beluisteren

Ninsk – check twice

Sessies uit 1968 met Wayne Shorter op sax, Herbie Hancock en Chick Corea op piano, Ron Carter en Dave Holland op bas en Tony Williams op drums. Miles was al een celebrity eind jaren zestig en de muziek is er naar. Swingend en glashelder. Kun je uren naar luisteren.

Ninsk – check twice beluisteren

Nederlands Dans Theater I

Voor het eerst sinds een jaar of tien weer eens naar een balletvoorstelling gegaan, het Nederlands Dans Theater. Mijn gevoel en mijn herinnering zeggen me dat er het een en ander gebeurd is in de tussentijd, ook al ben ik te weinig expert om het verschil goed te kunnen duiden. De beeldtaal die wordt gehanteerd is opgeschoven, zo lijkt het. Ik herinner mij van een jaar of tien geleden ballet als een veel theatralere kunstvorm dan wij hier voorgeschoteld kregen. En het beroep danser(es) is er bepaald niet lichter op geworden. Mateloze bewondering voor de souplesse en danskunst van dit gezelschap en de enorme zeggingskracht die daarvan uitgaat, als tenminste alles klopt.

Nederlands Dans Theater I mijn verslag

Constant Permeke in het Haags Gemeentemuseum

Het is alweer een jaar of drie geleden dat ik in de gelegenheid kwam een pastel van Permeke te bemachtigen op de veiling te Arnhem: rode daken achter donkere bomen. De prijs was alleszins redelijk. Maar het noodlot wilde dat ik daar pas tijdens de veiling achter kwam en op het moment van veiling mijn tevoren vastgestelde budget al ruimschoots had overschreden. Een kleine anderhalf jaar later werd dezelfde pastel weer ter veiling aangeboden, aanleiding voor een
schriftelijk bod dit keer wegens verplichtingen elders. Resultaat: te voorzichtig geweest en voor de tweede keer ontglipte mij mijn Permeke

Constant Permeke in het Haags Gemeentemuseum mijn verslag

Platform van Houellebecq door NTGent

Wie eerst het boek gelezen heeft, zal nooit weten hoe deze voorstelling bevallen zou zijn zonder het boek te kennen. Bij een verfilming van een boek valt meestel een van beide tegen. Niet zo bij deze voorstelling, althans wat mij betreft: zowel het boek als deze toneelversie bevielen mij buitengewoon. Voor wie het werk van Houellebecq niet kent: de hedendaagse mens heeft zich vrijwel volledig op het individuele vlak teruggetrokken, zoekt de snelle kick en de instant bevrediging en is vrijwel volledig onderworpen aan de consumptie cultuur.

Platform van Houellebecq door NTGent mijn verslag

Lou Reed, John Cale & Nico – Le Bataclan ’72

Een cd met legendarische opnamen uit 1972, opgenomen tijdens een live concert van deze drie in Parijs, volledig akoestisch en vrijwel alles in veel lagere tempi dan je op de Velvet platen gewend was, tegenwoordig zouden we dat unplugged noemen. Prachtig hoor, deze versies van Waiting for my man, Heroin, All tomorrow parties, Pale blue eyes en niet te vergeten de prachtige songs met de onvergetelijke Nico: Femme fatale, I’ll be your mirror, No One is there en Frozen warnings. Nico is prachtig, ongenaakbaar als altijd met een even onvaste als mooie en ijle stem, trappend op haar onbegrijpelijke harmonium, vermoedelijk
onder de dope maar wat zou het als je zulke mooie muziek maakt. Ook deze cd is alleen voor de liefhebber want aan de opnames mankeert nogal wat. Sommige nummers zijn werkelijk abominabel opgenomen, vermoedelijk was het nooit de bedoeling dit materiaal uit te geven. Maar voor wie de Velvet Underground ooit iets betekende: deze cd mag niet in je verzameling ontbreken!

Lou Reed, John Cale & Nico – Le Bataclan ’72 beluisteren

Richard Strauss Capriccio

En dan Capriccio. Om kort te gaan: geen opera die de toets mijner kritiek kan doorstaan. Geen opera die thuishoort in het rijtje Salome, Elektra, Frau ohne Schatten. Der Rosenkavalier heb ik nooit gezien maar daar heb ik wel belangstelling voor. Wat zou er van Capriccio terecht gekomen zijn wanneer Stefan Zweig het libretto had kunnen schrijven? Wij zullen het nooit weten. Maar nu twee en een half uur gebazel over Word oder Musik terwijl we elkaar binnen vijf minuten hadden kunnen vinden in de term Gesamtkunstwerk!? En het tijdstip 11.00 uur verbinden aan de tijdsbepaling Morgen Mittag, dat gaat me toch echt te ver, dat is geen dichterlijke vrijheid meer.

Richard Strauss Capriccio mijn verslag

Trygve Seim – Sangam

De zoveelste uitgave van het ECM van Manfred Eicher. Nooit van gehoord, van deze Trygve Seim, een Noorse saxofonist die op dit album eigen composities speelt met een band bestaande uit (sopraan- en bas-)saxofoon, (bas)calrinet, tuba, trombone, Franse hoorn, trompet, accordeon, cello en incidenteel een strijkersgroep en nog minder incidenteel drums.

Trygve Seim – Sangam beluisteren
Trygve Seim – Sangam mijn verslag

Tea – Tan Dun

Tan Dun, geboren in 1957 in Hunan, China is, ofschoon begonnen als bordenwasser in Manhattan inmiddels een gevierd componist. Met recht en reden wordt zijn werk veelvuldig ten gehore gebracht op de westerse podia. Tea is, na Marco Polo, zijn tweede opera en om met het eindoordeel te beginnen: verpletterend en sensationeel. Vanaf het allereerste begin van de opera, die van start gaat met waterdruppels en boventonen, zit je op het puntje van je stoel waarbij zintuigen en emoties om de voorrang strijden: wil je kijken en je tegoed doen aan de kleurenpracht, de belichting of het toneelbeeld; of moet je vooral luisteren naar de wonderbaarlijk schone muziek van Tan Dun. Alles tegelijk wil nauwelijks lukken, reden voldoende om tijdens de pauze alvast de videoregistratie van deze schitterende opera aan te schaffen.

Tan Dun – Tea beluisteren
Tan Dun – Tea mijn verslag

Tinus van Doorn – Museum Belvedère

In Friesland is veel moois te zien. Voor wie van het landschap houdt is elke dag er een prachtige dag. En het Friese dialect mag dan onverstaanbaar zijn voor de buitenstaander, het is toch fraai dat zo’n dialect, voorlopig althans, overleeft. Ook zijn er in Friesland vele kleine musea en een daarvan staat in Oranjewoud. Museum Belvedère is een lang rechthoekig in hout opgetrokken gebouw van twee in elkaars verlengde gelegen vleugels, gescheiden door de ingang. Het museum is gelegen in een nieuw aangelegd park dat is opgebouwd langs strakke rechte lijnen van paden en sloten. Het museum zelf staat met de voeten in het water en is een eiland van kunst in een natuurlijke omgeving. Wanneer de schemering intreedt doemt verlichting aan de onderzijde van het museum op waardoor de indruk ontstaat dat het gebouw vlak boven het water zweeft. Het mag dan een blokkendoos zijn, het gebouw is tegelijkertijd vederlicht. Ook de boomaanplant is volgens strenge geometrische lijnen verzorgd. De jonge eiken staan in gelid en zullen over enkele jaren een prachtig aanzicht en veel schaduw op zonnige en warme dagen bieden.

Tinus van Doorn – Museum Belvedère mijn verslag

Toscaanse associaties

Een reis door Toscane is onmiskenbaar een reis door mijn jeugd, vooral vanwege de overvloed aan Christendom en katholicisme. Zijn er eigenlijk wel protestanten in Italië? Jazeker wel, zo lezen we bij dominee Jan Rinzema uit Vianen: de protestanten in Italië noemen zich aldaar Waldenzen, een beweging die werd geïnitieerd door een zekere Petrus Valdesius of Valdensis, ergens rond het midden van de twaalfde eeuw. Deze Valdensis predikte het armoede-ideaal en geloofde in de onbemiddeld verkrijgbare God. Hij legde de nadruk op het gesproken en gehoorde bijbelwoord: Ecclesia creatura verbi. Vrouwen gingen gelijkwaardig aan mannen voor in deze kerk, die aanvankelijk trachtte binnen de katholieke kerk onderdak te vinden maar al spoedig uit het instituut verdreven
werd.

Toscaanse associaties mijn verslag

Ugly Beauty – The music of Thelonious Monk

Met Robert Jan Vermeulen op piano, Han Bennink op drums, Frans van der Hoeven op bas en Benjamin Herman op sax. Een lekkere plaat met een goede sfeer, heel direct opgenomen, je krijgt gelijk de neiging een biertje te pakken. Het klinkt minder eigenzinnig dan je zou verwachten van Monk maar niettemin is dit een aanrader voor wie ook maar een beetje in jazzmuziek geïnteresseerd is.

Ugly Beauty – The music of Thelonious Monk beluisteren

Aida (Giuseppe Verdi)

Aida. Eindelijk eens een tenor naar mijn hart, die man had een geweldige stem. Daar is alles wel mee gezegd want acteren kon hij voor geen meter maar wat dat betreft werd het de cast door mijnheer de regisseur ook niet al te moeilijk gemaakt. En ook niet bepaald een figuur om de jonge held uit te hangen. Maar ja, Aida was zelf inmiddels ook al op leeftijd geraakt, dus ook dat paste wel aardig. Aida had wel een ongelooflijke stem, zelfs toen er 3 koren op het toneel stonden kwam ze er nog bovenuit, in tegenstelling tot haar rivale die een rustig spelend orkest al nauwelijks overleefde. Wederom een belabberd libretto en scenario. Zou Radames ooit bestaan kunnen hebben en geloofd kunnen hebben dat Ethiopie hem ooit welwillend asiel had willen bieden, ook al was het dan als vluchteling en amant van Aida? Zou hij daar zijn eer en trots en vaderlandsliefde voor op willen of kunnen offeren? Psychologisch zwak verhaaltje wat mij betreft.

Aida (Giuseppe Verdi) mijn verslag

Eric Vloeimans

Het jongste ensemble waarmee Eric Vloeimans optreedt heet Fugimundi en bestaat naast Vloeimans op trompet uit Anton Goudsmit op gitaar en Harmen Fraanje piano. Een prachtige bezetting en deze registratie is werkelijk schitterend. Het trompetgeluid van Vloeimans is van een warm omfloerste schoonheid en
transparantie terwijl de vaak terloops aanwezige gitaar heel fraai contrasteert en de piano van Fraanje nu eens rustig ondersteunt en dan weer bijna a la Keith Jarret lyrisch aan het notenspel deelneemt.

Eric Vloeimans – Summersault beluisteren

Banablia / Vloeimans – VoizNoiz 3

Een nieuweling van trompettist Eric Vloeimans met Michel Banabila die samples produceert. Vloeimans kennen we al langer als voortreffelijk trompettist op eerder verschenen werk als Firts Floor, Bitches and Fairy Tales en Brutto Gusto. Deze VoizNoiz 3 (Banabila produceerde in ander verband nummer I en II) is ronduit fantastisch. Je waant je in een metropool waar je door de straten slentert en links en rechts muziek, straatgeluiden, streetnoise, gespreksflarden hoort. Het is een bekend procédé dat eerder is beproefd door John Zorn en David Holmes. De aartsvader van ambient is natuurlijk Brian Eno met Jon Hassel als vroege epigoon. Welnu, deze VoizNoiz 3 doet mij sterk aan Hassel denken en dat heeft alles te maken met het prachtige geluid dat Vloeimans produceert, nu eens pure swing, dan weer rustig als in een balad, de ene keer dicht op je huid, dan weer verder weg, vage noties…. De samples van Banabila variëren sterk en worden heerlijk aangevuld door de tapes & turntables van Bobby en verder op een volstrekt transparante en rustige wijze ondersteund door Hans Greeve op drums (af en toe ook op gitaar), Guus Bakker op de Double Bass en Frank van der Kooij op sax en basklarinet.

Banablia / Vloeimans – VoizNoiz 3 beluisteren

Tristan en Isolde (Richard Wagner)

Waar te beginnen dit keer? Bij Isolde dan maar en over Gabriele Schnaut (what’s in a name?) zal ik kort zijn: zo ziet een Isolde er niet uit en haar stem kon mij ab-so-luut niet bekoren en ze heeft nogal wat lappen tekst te verwerken maar voor dat eventuele probleem heeft Wagner wel een heel fraaie oplossing gevonden: werkelijk schitterende muziek. Af en toe of eerder geregeld tijdens deze opera had ik – en dat was voor het eerst sinds al die jaren dat ik nu de opera bezoek – het gevoel dat die stemmen maar beter even op konden houden; ik had genoeg aan de muziek en dat blijft een wonder: hoe is het mogelijk om bijna 4 uur muziek door te componeren – want dat is het toch: doorgecomponeerde muziek – en toch te blijven boeien en ontroeren! Wat mij betreft is dat de Wagner die gehoord moet worden

Tristan en Isolde (Richard Wagner) beluisteren
Tristan en Isolde (Richard Wagner) mijn verslag

Steve Winwood – About time

Inderdaad, het werd tijd dat we weer eens van deze gigant hoorden. Niet dat hij in de achterliggende jaren stil heeft gezeten maar deze cd, tactisch uitgebracht vlak voor zijn optreden op het North Sea Jazz Festival, is een mijlpaal. Ik zou zeggen, het beste dat hij bracht sinds zijn laatste grote kraker en die dateert alweer uit 1980: Arc of a Diver. Deze laatste elpee bevatte prachtige classics zoals While you see a chance, Arc of a diver, Spanish dancer en het ontroerend mooie Dust.

Banablia / Vloeimans – VoizNoiz 3 beluisteren
Steve Winwood – About time mijn verslag