De titel klinkt alsof we hierna niets meer van de schrijver hoeven te verwachten. In mijn bespreking van de voorganger van dit boek, De resten van een mens, veronderstelde al dat dit boek eraan zat te komen. Alleen worden we niets gewaar over de reden dan zijn plotselinge vertrek naar Japan. Er moest iets zeer dringends zijn voorgevallen, ik veronderstelde de tsunami van destijds. Niets van dat alles. Verderop zal blijken dat dit boek helemaal niet over die periode van zes weken gaat. Vermoedelijk speelt dit verhaal zich jaren eerder af.
Inmiddels ben ik al op pagina 108 aangeland om vast te stellen dat dit boek nergens over gaat, geen enkele urgentie kent. Ik zal het uitlezen omdat van Heest dit kabbelende proza wel goed opschrijft maar mij ontgaat volledig waarom ik al dit gemijmer over schoonouders en weet ik niet wat allemaal zou moeten weten. Nee, het niveau van De resten van een mens wordt hier nergens gehaald. Ik mis de parkeerwachters!
We gaan van de ene naar de andere pagina over van Annelotte, de eerste liefde van de schrijver, naar Mirjam, ik vind het allemaal goed. Mirjam blijkt verderop de grote liefde van de schrijver. Twee pagina’s verder zitten we weer in het leven met Annelotte. Op een veiling in Nieuw Zeeland biedt de ik-figuur vierhonderdduizend dollar en hij wordt daarmee eigenaar van het goed. Hoe hij zich zoiets kan veroorloven of wat hij gekocht heeft, dat blijft een raadsel. Waarom dan deze passage?
Maar de helaas slechts korte levensbeschrijvingen van de ouders en grootouders, een tante en een oom en de zussen van de schrijver zijn beslist meer dan de moeite waard. Ze vormen tezamen het beste uit dit boek. En dan sla ik het boek na de laatste pagina dicht. Detlev van Heest is een goed schrijver maar ik betwijfel of hij met dit boek het beste uit zichzelf heeft gehaald. Ofschoon ik dit boek met plezier en belangstelling las, wordt me niet duidelijk waarom Mirjam zijn grote liefde is. Maar zoals gezegd, de beschrijvingen van zijn familieleden maken heel veel goed.
Enno Nuy
November 2026