Lag het aan mij, de sombere tijd van het jaar, de gestegen prijzen voor sterke drank of misschien toch gewoon aan het boek? Ik weet het niet maar op de een of andere manier ontglipte dit boek mij op tweederde en ik heb het diagonaal uitgelezen om in ieder geval de (overigens teleurstellende) plot (:berusting en nederlaag, zo leek het) niet aan mij voorbij te laten gaan.
Zeg maar vanaf het moment dat onze held onze heldin letterlijk het huis uit flikkert nam ik afscheid van het gepresenteerde gedachtengoed. Ik heb het allemaal niet zo goed begrepen, kon het vaak niet volgen, het was me teveel gepsychologiseer en droomuitleggerij.
Maar wel is hier al duidelijk dat die Oek de Jong wel schrijven kan, een verhaal vertellen kan. Ik ben blij Hokwerda’s kind eerst gelezen te hebben.
Enno Nuy 2002