ICE, de GESTAPO van Trump?
In een razend korte tijd heeft de wereld kennis gemaakt met ICE (US Immigration and Customs Enforcement), zwaar bewapende troepen die met niets ontziend geweld razzia’s uitvoeren in Amerikaanse steden om ongedocumenteerde illegalen en asielzoekers op te pakken en te deporteren. Er zijn inmiddels twee doden gevallen bij de acties van ICE waarbij opvalt dat de overheid er als de kippen bij is om volstrekt leugenachtige versies van de werkelijkheid ten beste te geven en de slachtoffers te bestempelen als binnenlandse terroristen. Wat is dat ICE, waar komt de financiering vandaan, hoe is deze ’militaire politie’ ingebed in wettelijke kaders, hoe komt ICE aan de informatie en alle data om haar werk te kunnen doen, gaat de vergelijking met GESTAPO mank en wat staat ons verder nog te wachten? Maar vooral vind ik de vraag relevant wat nu eigenlijk de achterliggende bedoelingen van Trump zijn.
Doelstelling
De officiële doelstelling van ICE is vastgelegd door het Department of Homeland Security (DHS) en betreft hoofdzakelijk handhaving van immigratie- en douanewetgeving in de Verenigde Staten. Dit kan worden samengevat in twee kernfuncties: enforcement (handhaving) en investigation (onderzoek). ICE is verantwoordelijk voor het identificeren, arresteren en verwijderen van personen die illegaal in de VS verblijven, zich schuldig maken aan immigratie-gerelateerde misdrijven of reeds in de VS verblijven en een verwijderingsbevel hebben
ICE richt zich ook op criminele netwerken die de VS bedreigen, zoals mensenhandel en mensensmokkel, drugs- en wapenhandel, fraude en financiële criminaliteit met internationale component en cybercrime en handel in intellectueel eigendom. Dit gebeurt voornamelijk via Homeland Security Investigations (HSI), de onderzoeksafdeling van ICE.
Daarnaast zijn er nog secundaire doelstellingen zoals de bescherming van de Amerikaanse economie tegen illegale handel en fraude, samenwerking met binnenlandse en internationale partners voor informatie-uitwisseling en criminaliteitsbestrijding en beheer van detentiecentra voor mensen in afwachting van deportatie. En de organisatie wordt zelfs ingezet tijdens de komende Olympische Spelen in Milaan om Vance en Rubio te beschermen.
Eigenaren en investeerders
ICE is een overheidsorgaan, opgericht in reactie op 9/11 in 2003, dat rechtstreeks onder Homeland Security valt. Wel werkt ICE op grote schaal samen met private partijen hetgeen tot veel controversie leidt. De belangrijkste samenwerkingspartners zijn de GEO-groep, een beursgenoteerde onderneming die tientallen detentiecentra exploiteert en CoreCivic, eveneens beursgenoteerd en actief als lobbyclub richting het Congres. Daarnaast werkt ICE samen met chartermaatschappijen die deportatievluchten uitvoeren en met beveiligingsbedrijven voor transport. En tot slot werkt ICE nauw samen met big-tech, waarover verderop meer details.
Ice is dus een overheidsorgaan maar het maakt een zeer geprivatiseerde indruk omdat de detentie is geoutsourcet, omdat winstprikkels zijn ingebouwd, het toezicht zwak is en slachtoffers weinig rechtsmiddelen hebben. Bedroeg het budget van ICE in 2003 3,3 miljard dollar, in 2025 is dat gegroeid naar bijna 10 miljard. Sinds de oprichting van ICE is er dus ongeveer 120 tot 170 miljard dollar in deze paramilitaire organisatie geïnvesteerd. Analisten gaan ervan uit dat het budget in de komende jaren exponentieel zal groeien, sommigen menen dat het zelfs om een jaarlijks budget van bijna 80 miljard dollar zal gaan.
Het toezicht
Het Congres heeft macht maar zonder consequenties. Formeel keurt het Congres het budget goed, kan het Congres toezicht houden en kan het Congres wetgeving aanpassen. Maar in de praktijk worden ICE-budgetten vaak geïntegreerd goedgekeurd (via het DHS-pakket), leiden slechte praktijken zelden tot budgettaire sancties en zijn hoorzittingen vooral politiek theater, geen afdwinging. Er is de facto sprake van een faalmechanisme omdat toezicht zonder straf geen echte controle is en Congresleden kunnen verontwaardigd klinken zonder iets te veranderen.
Door uitbesteding verschuift de macht en verdampt verantwoordelijkheid. ICE voert cruciale taken immers niet zelf uit zoals de feitelijke detentie (GEO Group, CoreCivic), transport & deportatie en zorg, beveiliging, logistiek. Het gevolg hiervan is schendingen (“dat was de contractor”), contractors (“wij volgen ICE-richtlijnen”) of ICE zelf (“operationele details vallen buiten beleid”) Kortom, niemand is verantwoordelijk, dit noemt men ook wel responsibility laundering.
Immigratierecht is een parallel rechtssysteem en dit is misschien het meest onderschatte punt.
Immigratierecht is administratief, niet strafrechtelijk, er is geen jury, de slachtoffers hebben beperkte toegang tot advocaten en rechters zijn onderdeel van de uitvoerende macht, en dus niet onafhankelijk. Het gevolg is minder rechtsbescherming dan bij strafzaken, minder transparantie en snellere procedures en dus meer fouten. Rechtsbescherming ontbreekt hier structureel.
ICE opereert federaal, maar de staten beheren de gevangenissen, gemeenten beheren politie en private partijen beheren centra. De staten zeggen “ICE is federaal”, de gemeenten zeggen “wij voeren alleen uit” en de Federale overheid heeft het over “lokale samenwerking”. Kortom de macht is overal maar niemand neemt verantwoordelijkheid.
Het publiek debat is asymmetrisch omdat de direct getroffenen niet kunnen stemmen, er veel arrestaties gebeuren buiten de publieke zichtbaarheid en omdat complex juridisch jargon aandacht ontmoedigt. Het gevolg hiervan is lage politieke kosten voor hard beleid, hoge kosten voor de bescherming van rechten en verontwaardiging dooft snel uit. De democratie faalt wanneer slachtoffers structureel stemloos zijn.
Bovendien, wat eerst “schokkend” was wordt na verloop van tijd “controversieel maar legaal”, zoals familie-scheiding, massadetentie, detentie van asielzoekers en private winst op opsluiting. Democratische controle verliest kracht door gewenning, niet door instemming.
ICE is geen uitzondering. Het past in een breder model: hard beleid + lage zichtbaarheid + uitbesteding + zwakke rechtspositie leidt tot minimale democratische kosten. Dit patroon zie je ook bij antiterreurwetgeving, mass surveillance, offshore detentie en “emergency powers”. Als rechtsbescherming wordt verder ingeperkt, als toezicht wordt geframed als “anti-veiligheid” en als publieke verontwaardiging naar apathie verschuift, dan faalt de democratische controle.
Hoeveel deportaties vonden plaats?
Daarover is nauwelijks betrouwbaar statistisch materiaal te vinden. De getallen zijn indicatief en afkomstig uit Twinstrata (US Immigration Statistics in 2026: Trends and Economic Impacts) In 2003 werden 211.000 mensen gedeporteerd, in 2011 390.000, in 2028 328.000, in 2024 271.000 en in 2025 tot juli 2025 350.000.
De deportaties waren relatief hoog onder de Obama-administratie, met pieken in het begin van de jaren 2010. In 2020–2021 was er een scherpe daling, grotendeels door de COVID-19-situatie en beleidsveranderingen. En vanaf 2022 zijn deportaties weer gestegen en in 2024 bereikten ze een tienjaarshoogte met meer dan 270.000.
De rol van Big Tech
Big-techbedrijven spelen een rol op meerdere manieren, zowel direct als indirect, bij de technologie, infrastructuur en data die ICE gebruikt. Het belangrijkste hierbij is uiteraard de gegevensanalyse- en opsporingssoftware. Met name Palantir Technologies levert al jaren kernsoftware aan ICE waarmee grote datasets worden gecombineerd, geanalyseerd en doorzocht, bijvoorbeeld om personen te identificeren of netwerken in kaart te brengen. Deze systemen worden gebruikt door de Homeland Security Investigations voor tracking, analyse en opsporing. Palantir bouwt systemen zoals Investigative Case Management en een AI-platform genaamd ImmigrationOS dat helpt bij prioritering en management van handhavingsactiviteiten.
Maar ook Cloud- en infrastructuurplatformen zijn van groot belang. Grote cloud-providers zoals Amazon Web Services (AWS) en mogelijk ook Microsoft leveren infrastructuur waarop overheids- en opsporingssystemen draaien. Zo host AWS kritieke data-systemen die door ICE en aanverwante diensten worden gebruikt. In sommige gevallen zijn dergelijke diensten geleverd via derden, wat betekent dat tech-reuzen indirect via partners bijdragen aan systemen die door ICE worden gebruikt.
En tot slot is er de surveillance- en identificatietechnologie. Bedrijven zoals Clearview AI leveren gezichtsherkenningssoftware waarmee ICE beeldmateriaal kan analyseren om personen te identificeren. Andere commerciële data-providers verzamelen en verkopen locatiegegevens, telefoon- of advertentiedata waarover ICE kan beschikken om bewegingen of netwerken te volgen. De dienst vraagt nu specifiek informatie van bedrijven met “ad-tech” en big data-tools om te zien welke technologieën bruikbaar kunnen zijn.
Daarnaast zijn er hosting of app-platforms, (zoals app-stores van Apple en Google) die apps hosten die verband houden met grens- of identiteitscontrole, waardoor techbedrijven ook indirect een rol spelen in het verzamelen of faciliteren van gegevens voor handhaving. De samenwerking tussen techbedrijven en ICE roept privacy-, mensenrechten- en ethische vragen op zoals van mensenrechtenorganisaties waarschuwen dat de inzet van surveillance-technologie en aggregatie van persoonlijke gegevens zonder duidelijke waarborgen kan leiden tot onrechtmatige tracking van migranten en activisten. Maar ook een stijgend aantal werknemers in techbedrijven hebben bezorgdheid geuit over fysieke en juridische risico’s van betrokkenheid bij dergelijke samenwerking.
ICE en Trump
Onder Trump is ICE gebruikt als instrument om strengere immigratiehandhaving te realiseren. Tijdens zijn eerste termijn (2017-2021) breidde Trump deportatie-operaties sterk uit en probeerde hij het aantal deportaties drastisch op te voeren. In zijn tweede termijn (sinds 2025) blijft dit beleid centraal staan. Zo heeft Trump ICE en daarmee samenhangende handhavingsprogramma’s flink meer middelen gegeven via wetgeving zoals de “One Big Beautiful Bill Act”, met miljarden voor uitbreiding van agenten, detentiecapaciteit en deportatieactiviteiten. Daarnaast werden ICE-operaties uitgebreid van grensgebieden naar binnenlandse gemeenschappen, inclusief sanctie-steden waar lokale overheden niet actief meewerken. Met andere woorden, Trump gebruikt ICE actief om zijn campagnebelofte te vertalen in beleid: massale deportatie, opsporing in gemeenschappen én strengere uitvoering van immigratiewetten.
Hoewel ICE formeel onderdeel is van het Department of Homeland Security (DHS), valt het beleid sterk onder strategische sturing van het Witte Huis en Trump-gezinde topadviseurs. Trump heeft daarbij leidinggevenden in ICE-kantoren vervangen of herschikt om zijn beleidsdoelstellingen te steunen en hij heeft voorgesteld om programma’s zoals body-camera-gebruik en externe toezichtsmiddelen terug te schalen, wat de transparantie beperkt.
Ook worden handhavingsoperaties vaak publiekelijk verdedigd door Trump en zijn woordvoerders, zelfs voor volledige interne onderzoeken zijn afgerond, wat politici en juridische experts zorgen baart. Glashard liegen en gewone burgers zonder enige grond wegzetten als binnenlandse terroristen is een van de meest gebruikte tactieken.
Zijn beleid heeft geleid tot recordhoogtes in immigratie-detentie en -arrestaties volgens migratie-analyses, tot meer contracten aan private beveiligingsbedrijven en technologie-diensten om opsporing mogelijk te maken en tot verzet vanuit staten en lokale overheden die maatregelen willen beperken of wetgeving willen tegenhouden. De expansie van ICE-activiteiten heeft geleid tot intens debat over mensenrechten, wetgeving en federale bevoegdheden, met rechtszaken door staten en maatschappelijke groepen tegen de Trump-administratie.
Concrete beleidsmaatregelen van Trump
Executive Order 14159 — Protecting The American People Against Invasion getekend 20 januari 2025
Deze executive order richt zich op het volledig handhaven van immigratiewetten en het versterken van federale handhaving zoals ICE. Verder maakt deze order expliciet dat ICE en andere agentschappen “alle passende en wettige actie” moeten ondernemen om immigratiewetten te handhaven, inclusief uitbreiding van middelen en capaciteit. En tot slot verwijdert de order beperkingen uit het verleden die minder agressieve prioriteiten voor deportatie en handhaving mogelijk maakten.
One Big Beautiful Bill Act (OBBBA) ondertekend medio 2025
Deze Act verhoogt de totale federale uitgaven aan grens- en immigratie-handhaving drastisch, waaronder $29,9 miljard specifiek voor ICE voor het aannemen van duizenden nieuwe agenten en deportatiekosten. Het vergroot de detentiecapaciteit enorm en ondersteunt meer grenspatrouilles en infrastructuur. En er is doelstelling geformuleerd om tot 10 000 nieuwe ICE-functionarissen aan te nemen en detentiebanken uit te breiden.
Uitbreiding van Expedited Removal, begin 2025 geïmplementeerd.
Hier gaat het om een procedure die deportatie zonder volledige hoorzitting mogelijk maakt en deze wordt uitgebreid naar het hele land en voor mensen die langer geleden zijn binnengekomen (tot twee jaar), niet alleen nabij de grens. Dit betekent dat ICE en andere handhavings-elementen meer mensen sneller kunnen verwijderen zonder een traditionele immigratiezaak bij de rechter.
Beëindiging van diverse parole- en beschermingsprogramma’s, begin 2025
Parole-programma’s voor groepen zoals Cubanen, Venezolanen, Haïtianen en Nicaraguanen werden beëindigd. Dit maakt het eenvoudiger voor ICE om mensen uit deze groepen te verwijderen zonder de beschermende status die ze onder vorige beleidslijnen hadden. Door deze programma’s stop te zetten, werden miljoenen mensen ineens kwetsbaarder voor deportaties.
Sanctuary Cities en striktere handhavingsprioriteiten, april 2025 – Executive Order en DHS-richtlijnen
De regering verplicht DHS om een lijst van sanctuary jurisdictions (steden of staten die niet meewerken met federale immigratiehandhaving) te publiceren. En signaleert mogelijke opschorting of beëindiging van federale middelen voor die jurisdicties. Tot slot verhoogt dit de juridische druk op lokale overheden om samen te werken met ICE of anders financiële consequenties te riskeren. Dit is niet zomaar administratief beleid, maar vormt politieke druk richting lokale autoriteiten.
Laken Riley Act, Ondertekend 29 januari 2025
Deze Act vereist dat alle niet-burgers die zijn aangeklaagd voor bepaalde misdrijven zonder borg worden vastgehouden. Het vergroot de rol van ICE omdat het meer migranten direct in detentie kan plaatsen en moeilijker vrijlaat in afwachting van procedurele stappen. Deze strafwet is direct gericht op het koppelen van criminaliteit aan migratiehandhaving door ICE.
Kort samengevat heeft Donald Trump persoonlijk via een mix van executive orders, congres-wetgeving, uitbreiding van snelle deportatieprotocollen, opschorting van beschermende immigratieprogramma’s, en politieke druk op lokale en state overheden gericht beleid geïmplementeerd dat ICE meer bevoegdheden, middelen en mandaat geeft om agressieve handhaving, detentie en deportatie uit te voeren.
De belangrijkste effecten hiervan zijn veel meer deportaties en een breder juridisch bereik voor snelle verwijdering, expansie van detentiecapaciteit en personeelsbestand, minder juridische bescherming voor migranten en meer politieke en financiële druk op lokale overheden om samen te werken met federale handhaving.
Is ICE de moderne GESTAPO?
De vergelijking met de Gestapo wordt vaak gebruikt omdat mensen parallellen zien in angst, willekeur, ontmenselijking en gebrek aan transparantie bij arrestaties en detentie. Tegelijk ligt die vergelijking historisch nogal gevoelig. De Gestapo was een geheime politie in een totalitaire staat met systematische marteling en massamoord als expliciet doel. Dat is niet één-op-één hetzelfde, maar de zorg waar die vergelijking uit voortkomt is wél reëel.
Er zijn veel mensen, Amerikanen, die zich voor ICE schamen maar helaas lang niet iedereen. Wie zich wél uitspreken zijn mensenrechtenorganisaties (ACLU, Amnesty, Human Rights Watch), juristen, rechters en academici, artsen en hulpverleners in detentiecentra, gemeenten, kerken en activisten. Maar ook werknemers binnen de overheid en techbedrijven die weigeren mee te werken. Waar de werknemers van deze ondernemingen zeer kritisch op hun broodheren zijn, blinken de CEO’s van deze ondernemingen vooral uit in stilte. Logisch, zij hebben hun ziel en zaligheid aan Trump verkocht en voelen er niets voor diens toorn op te wekken.
Wie zich níet schaamt (of het anders framet) zijn de politieke leiders die “law & order” boven alles stellen, bestuurders die ICE zien als uitvoerend instrument, niet als moreel vraagstuken een deel van het electoraat dat migratie primair als dreiging ziet. Voor hen is het narratief: “We voeren gewoon de wet uit.”
Waar het debat écht om draait is dit: normaliseert een democratie praktijken die mensenrechten ondermijnen? Wat gebeurt er als angst, snelheid en politieke druk belangrijker worden dan rechtsbescherming? Wie is verantwoordelijk: de agent, de leiding, of de politiek die het mogelijk maakt?
Geschiedenis leert dat ontsporing zelden begint met “slechte mensen”, maar met bureaucratie zonder geweten, taal die mensen reduceert tot “illegaal” of ontmenselijkt en instituties die zeggen: “Wij volgen alleen orders.”
De verschillen tussen ICE en de GESTAPO
In het Derde Rijk was sprake van een totalitaire dictatuur terwijl Amerika formeel een constitutionele democratie is. In het Derde Rijk bestond de Rechtsstaat niet langer, in Amerika is daarvan formeel nog steeds sprake ook al kan niemand ontkennen dat Trump erin geslaagd is het Supreme Court naar zijn hand te zetten en gebruikt hij iedere gelegenheid om zijn afkeer van rechters en de rechtsstaat uit te leven. Hetzelfde geldt voor de scheiding der machten, ook die staat in de VS zwaar onder druk. Tot slot was er in het Derde Rijk geen sprake van persvrijheid. Die is er in de VS formeel nog wel maar Trump doet zijn uiterste best om de main stream media in een kwaad daglicht te stellen en hij geeft er bij iedere gelegenheid blijk van de media volstrekt te minachten. Samengevat zou men kunnen zeggen dat de GESTAPO opereerde in een systeem zonder remmen terwijl ICE actief is in een systeem dat wel van remmen is voorzien die echter steeds zwakker worden gebruikt.
De GESTAPO opereerde buiten of boven de wet, terwijl ICE wettelijk verankerd is. In het Derde Rijk bestond rechtsbescherming gewoonweg niet terwijl die in de VS, zij het vaak beperkt of versneld, nog steeds wel geldt. Ook de beroepsmogelijkheid, die in Duitsland niet bestond, wordt in de VS steeds vaker uitgehold. Er zijn wel onafhankelijke rechters in de VS maar er is duidelijk sprake van steeds hogere drempels. Zowel de GESTAPO als ICE gebruiken administratieve procedures om mensen snel en zonder volwaardige rechtsgang vast te zetten en te deporteren.
Richtte de GESTAPO zich vooral op politieke tegenstanders, joden, Roma, Sinti, homosexuelen en dissidenten, ICE concentreert zich op ongedocumenteerde migranten en asielzoekers. Sprak de GESTAPO bij voorkeur van ‘volksvijanden’ en ‘parasieten’, ICE noemt zijn doelgroep ‘illegals’ of ‘criminal aliens’. Net als de GESTAPO hanteert ook ICE steeds vaker het concept van collectieve schuld. Laten we niet vergeten dat ontmenselijking begint met taal, niet met geweld. Dat patroon is historisch consistent. ICE richt zich niet op ras of religie als officieel criterium, maar de uitkomst raakt wel disproportioneel bepaalde groepen.
Er zijn nog meer overeenkomsten tussen GESTAPO en ICE, zoals de onverwachte arrestaties, het ontbreken van identificaties en een heftig angstklimaat. En de Amerikaanse detentiecentra zijn nog geen concentratiekampen maar er is wel degelijk sprake van mishandeling en verwaarlozing en dood door nalatigheid onder gedetineerden. Het grootste verschil is dat de GESTAPO wel en ICE geen onderdeel van een vernietigingssysteem is. En lag bij de GESTAPO de nadruk op het uitvoeren van een bevel, bij ICE heet het ‘de wet handhaven’. Zowel ten tijde van de GESTAPO als nu bij ICE is de administratieve afstand groot en er is duidelijk sprake van een morele verschuiving. De geschiedenis laat evenwel zien dat bureaucratie zonder morele reflectie het begin is van ontsporing, niet het eindpunt.
Het is nog niet duidelijk hoe groot het werkelijke verzet tegen ICE in de VS is maar langzaam maar zeker ontstaat het beeld dat ICE echt een splijtzwam in de Amerikaanse samenleving is. Dat geeft hoop.
Chaos is het doel
Is het niet gewoon zo dat Trump doelbewust binnenlandse chaos probeert te creëren om straks de midterm verkiezingen te kunnen opschorten? Wel, er is geen hard bewijs dat Trump formeel of juridisch een uitgewerkt plan heeft om via chaos de midterms op te schorten. Maar er is wel degelijk een consistent patroon waarin hij chaos, escalatie en delegitimisering van instituties inzet omdat die hem politiek voordeel opleveren. Trump kan niet simpelweg zeggen: “Chaos, dus geen verkiezingen.”
In het verleden liet Trump een ander patroon zien: of hij delegitimiseert vóór verlies, in 2016: “Ik accepteer de uitslag alleen als ik win”, in 2020: maandenlang roepen dat verkiezingen “rigged” zijn, in 2024: opnieuw vooraf twijfel zaaien over stemprocedures. Dit noemen we ‘vooraf framing’.
Daarnaast zet Trump chaos graag als politiek instrument in, hij vermijdt stabiliteit als die hem beperkt. Hij polariseert bewust, zet instituties tegen elkaar op, escaleert conflicten (migratie, steden vs. federale overheid) en gebruikt crisisretoriek (“invasie”, “binnenlandse vijanden”) Niet om het systeem te vernietigen maar om de spelregels te vervagen.
Wat wil Trump vermoedelijk?
Als Trump of zijn partij slecht scoort kan hij verlies framen als het gevolg van “chaos”, “fraude” of “onwettige kiezers” en kan hij druk zetten op staten, rechtbanken en Congresleden. Daarnaast zal hij noodretoriek normaliseren, niet om verkiezingen af te schaffen, maar om uitzonderlijke maatregelen acceptabel te maken, federale macht verder op te rekken en kritiek te framen als “anti-Amerikaans”. Hij zal graag zijn tegenstanders in een lose-lose duwen: Protest is “bewijs van anarchie” en geen protest is “stilzwijgende instemming”
Of het politieke handelen van Trump in een dictatuur eindigt – ik persoonlijk acht dat meer dan waarschijnlijk – is nog de vraag. Een democratie stort niet in één klap in elkaar maar vooral door herhaalde normschending, twijfel aan procedures, gewenning aan escalatie en vermoeidheid van verzet. Hoe het ook zij, er is nadrukkelijk bewijs dat Trump chaos strategisch benut om het vertrouwen in verkiezingen te ondermijnen, de macht te centraliseren en zichzelf te positioneren als enige “orde-brenger”. Dat is geen complottheorie. Dat is gedocumenteerd politiek gedrag.
Tenslotte…
Het gemak waarmee de Amerikaanse president en zijn trawanten burgers wegzetten als terroristen is ronduit beschamend. Men schrikt voor geen enkele lasterlijke leugen terug en voor de waarheid koesteren deze misdadige bestuurders geen enkele belangstelling. Zij leven in een wereld van alternative facts, zoals Kellyanne Conway (waar is ze gebleven?) ooit zei. In mijn wereld beschouw ik ICE inderdaad als een GESTAPO en zie ik dat Trump erop uit is chaos te creëren. Hij doet dat om slechts één reden: het stelt hem in staat om steeds groteskere maatregelen tegen zijn eigen bevolking te nemen. Het lijkt er toch nadrukkelijk op dat Trump een burgeroorlog probeert te ontketenen. Trump zal de macht niet vrijwillig op willen geven. Hij is met afstand niet alleen de slechtste maar ook de gevaarlijkste president ooit. En ik zeg u: het ergste moet nog komen.
Is er ooit een politicus geweest op wie al deze kwalificaties van toepassing waren: fascist, racist, imperialist, pathologisch leugenaar, vrouwvijandig, onbeschaafd, onbeschoft en narcist? Trump voldoet aan al deze en nog veel meer bepaald niet vleiende adjectieven. Ik lees op dit moment een formidabel boek van Alette Smeulers, getiteld Angstaanjagend normaal met als subtitel Over oorlogsmisdadigers, genocideplegers en terroristen. In dit boek onderscheidt zij veertien types daders en het is angstaanjagend om te constateren aan hoeveel typeringen juist deze Donald Trump voldoet. Ook Alette Smeulers komt tot de waarneming dat Trump zonder meer kan worden geclassificeerd als een destructief leider.
Voor ons hier in Europa is ICE een beschamend en beangstigend fenomeen. De vraag is hoe de Amerikaanse bevolking hier uiteindelijk op reageert. Overwint het mededogen met immigranten of blijven de geesten gescheiden overeenkomstig de scheiding tussen democraten en republikeinen? Lukt het Trump om de meerderheid van zijn bevolking achter zich te houden of vervreemdt hij zich van zijn electoraat? Wij kunnen niets anders doen dan verontrust toekijken. Het wankelmoedige optreden van de EU geeft ons weinig reden tot hoop.
Enno Nuy
Februari 2026